"Napa nyamannya bainguan burung itu, kukira mauyuhi ka awak haja, mancariakan makanannya, mambasuh tahinya wan saban malam mambawa masuk ka rumah," ujar Palui mahuluti garbus nang asik mambarasihi kurungan burung.
Wayahini zamannya urang baisi hobi, maingu burung, maharagu iwak atawa bakabun anggerek. Manurut teori urang-urang pintar bahwa hobi itu mangurangi stres," ujar Garbus.
"Ikam baisian burung itu Bus, bila hilang sakit hatilah?" ujar Palui batakun.
"Waduh sakit hati banar apalagi bila burung nang lapas itu burung kasayangan," sahut Garbus.
"Pasti ikam akhirnya stres jua kalu?" ujar Palui mambalikakan panderan.
"Hi-ih... Bujur jua lah," ujar Garbus bagaru kapala.
"Ikam nang kahilangan pasti sakit hati tapi sabaliknya urang nang mandapatnya jadi sanang banar ujar Palui. Tapi Bus ai ada urang bila kalapasan justru sanang banar dan sabaliknya nang mandapat justru bamamai satangah mati," ujarnya.
"Rasa kada mungkin Lui ai karna satiap urang nang kahilangan atawa kalapasan barang pasti sakit hati dan nang mandapatnya pasti sanang banar. Lalu napa cuntuhnya nang ikam padahakan bila kahilangan lalu sanang banar?" ujar Garbus bingung mandangar ucapan Palui itu.
"Jawabannya nyaman banar, yaitu bila kita bakantut. Bila kita bakantut artinya kita kahilangan angin jadi nyaman karna parut kada sakit lagi tapi sabaliknya urang nang tacium kantut kita apalagi bila bakas makan jaring maka sarik satangah mati," ujar Palui mangalahakan Garbus.
"Huussss...... jangan galu, maaf aku handak bakantut, buusssss....." ujar Garbus mambalas.
"Kalu mancium baunya ini kada angin kantut lagi tapi pasti nang kuning likatnya umpat mangaluar," ujar Palui sambil bukah batukup hidung kada tahan mancium bau sangaknya. (bpost/tam)
Kamis, 29 April 2010
K a n t u t
Langganan:
Posting Komentar (Atom)


0 komentar:
Posting Komentar